Er zouden hier vandaag veel bekenden aan de start staan op verschillende afstanden. Dat bleek ook wel want zowel voor als na de wedstrijd heb ik gelukkig nog even kunnen kletsen met bloggers, tweeps en facebookies. Om 10 uur werden we door de Goedheiligman weggeschoten en kon ik aan mijn marathon beginnen. Ik had er voor gekozen om deze marathon op mijn Nike Free 3.0 te gaan lopen, mijn meest minimalistische schoenen. Afgelopen maanden heb ik het aantal kilometers op deze schoenen steeds verder opgevoerd dus dat wilde ik nu ook wel eens in een marathon doen en zeker op dit merendeels onverharde parcours. Mijn doel voor vandaag was simpel: eerste 2 uur op HR lopen en daarna mocht ik van mezelf de gashendel opentrekken en zien waar het schip zou stranden.

De lopers zijn op weg...

Vanaf het begin kon ik me prima aan mijn “opdracht” houden. Mijn hartslag bleef mooi onder de 145 waar ik me op ingesteld had en daarmee kon ik netjes op 10 km/u blijven lopen. De kilometers vliegen voorbij en na ruim 9 km is daar de eerste drankpost. Een paar bekertjes water erin en weer verder maar ik voel in de kilometers erna wel een sanitaire stop aankomen.  Ik stel het zo lang mogelijk uit maar op een gegeven moment moet ik toch echt even aan de kant. Dit kost natuurlijk wel even tijd maar wat een opluchting zeg… Vrij snel hierna ben ik bij de volgende post dus verlies ik in 2 kilometer ruim anderhalve minuut. Ik nader na die tweede drankpost wel de 2 uurs grens dus bijna tijd om een beetje te versnellen. Ik kijk er echt naar uit want het gaat nog steeds erg lekker en ik loop de kilometers makkelijk weg.

Helaas had ik niet zo heel veel tijd voor deze prachtige plaatjes.

Iets voor de 20 km kon ik me niet langer inhouden en ging het gas er op. Achteraf wel iets te heftig want de snelheid ging omhoog van 10 naar 12 km/u waar eigenlijk 11 meer de bedoeling was. Vanaf dat moment begin ik aan een inhaalrace. De ene na de andere loper ga ik voorbij. Soms eenlingen maar soms ook groepjes laat ik achter me. Tussen de 20 en de 30 km schommelen de kilometertijden behoorlijk maar dat is ook een beetje inherent aan het parcours. Nog een laatste drankpost op 31 km en dan op weg voor de laatste 10 km. Ik hou het tempo daarna wel iets rustiger en lopen we door het sinistere verbrande landschap van de Strabrechtse heide. De miezer gaat af en toe over in regen maar dit mag de pret allemaal niet drukken. Ik nader de laatste 5 km en zie dat ik iets boven de tijd loop van mijn PR op de marathon. Dat had ik vandaag niet verwacht op een dergelijk parcours. De laatste kilometer is weer verhard en loop je door een wijk in Geldrop maar opeens was daar het finishdoek. Mijn vrouw en de kinderen die vandaag zelf de 6 km hebben gewandeld hadden nog niet op mijn komst gerekend dus helaas geen finishfoto deze keer. De laatste meters loopt mijn jongste dochter met me mee en druk ik mijn Garmin ruim na de finish af in 4.08.11. Daarmee zit ik zo’n 40 seconden boven mijn PR dat ik liep tijdens de marathon van Zeeuws-Vlaanderen. Dat is weliswaar ook een natuurmarathon maar dan wel een vlakke en goed lopende marathon. Conclusie van deze goed georganiseerde en prachtige loop is voor mij dan ook gewoon… DOEN!!

Komende zaterdag staat de volgende marathon op het programma en daarmee ga ik voor het eerst 2 marathons in 1 week lopen. Mijn benen voelen prima aan na gisteren en dus ga ik morgen maar weer gewoon hardloopforensen en staat er voor donderdag een bezoekje aan de masseur in de agenda. Die mag de boel nog even lekker losmaken en dan zie ik zaterdag wel weer waar het allemaal toe gaat leiden.

Dat laatste is inmiddels al weer gebeurd en dat alles met het oog op het nieuwe hardloopjaar 2012. We zitten nog volop in 2011 maar toch kijk ik al met meer dan een schuin oog naar de eerste 5 maanden van het komende jaar. De reden is heel simpel: de 24 uur van Steenbergen op 12 & 13 mei. Dit jaar liep ik daar ook maar dan zonder gerichte voorbereiding maar desondanks heeft het me wel gegrepen. Ik moest en zou daar terugkomen maar dan met een gerichte voorbereiding. Mijn planning voor volgend jaar loopt dan ook nog niet verder dan dat ene weekend in mei waar ik op mijn best wil zijn. De komende maanden zal ik op mijn blog verslag doen van mijn weg naar Steenbergen 2012.

Even terug naar het nu… Oorspronkelijk stond voor het eind van deze maand nog Olne-Spa-Olne op het programma. Deze zware trail met dezelfde afstand als in Luik maar met meer hoogtemeters dan Luik gaat even de ijskast in. Door de rustige periode die ik achter de rug heb lijkt het me gewoon niet verstandig om daar aan de start te verschijnen. In plaats daarvan hou ik het bij twee vlakke marathons in 2 achtereenvolgende weekenden. Op 27 november ga ik naar Geldrop voor de 42,5 km ‘t Is (voor) Niks trimloop en een week later naar Terneuzen voor de Dow Aflossingsmarathon met 8 rondjes van 5,2 km dus 41,6 km. Deze laatste loop wordt georganiseerd door de Dow Joggingclub waar ik zelf ook lid van ben.

Gisteren heb ik mijn eerste training afgewerkt met het oog op de 24 uur van Steenbergen. Op het programma stond 3 uur lopen met als doel mijn HR laag te houden en een tempo van ongeveer 7’00″ per km. Dat is ook het tempo waarop ik denk te gaan lopen tijdens de 24 uur. Het parcours is daar ongeveer 2100 meter lang  en dan kom ik uit op rondjes van 15 minuten als doelstelling. De training had ik opgebouwd uit 3 rondes van 9 à 10 km waarbij ik steeds langs huis kwam om wat te eten en te drinken in een wandel/dribbel pauze van een paar honderd meter hier rondom ons huis. Zodoende hoefde ik geen rugzak mee te nemen en was ik altijd dicht bij huis. Omdat het behoorlijk mistig was en vrij koud heb ik gekozen voor een shirt met lange mouwen en een 3/4 tight met de Nike compressiekousen in mijn Nike Free 3.0 schoenen. Met een lekker rustig muziekje op de oren ging het boven verwachting goed met lopen en had ik eigenlijk alleen in de laatste ronde moeite om mijn HR onder controle te houden. Uiteindelijk stond de teller stil op 29 km in 3.24 uur en voelden mijn benen nog prima aan. Ik had me netjes aan de snelheid gehouden en als ik nu ook nog mijn HR de komende maanden wat verder omlaag kan brengen bij deze snelheid ben ik tevreden.

Na een korte en wat onrustige nacht in de jeugdherberg dankzij mijn kamergenoot stond ik om 6 uur ‘s morgens samen met een hele groep fransozen klaar voor het ontbijt. Eerst nog even mijn borg voor de kluissleutel terugvragen maar de persoon die er op dat moment was wist natuurlijk van niets ondanks toezeggingen door de receptionist de avond ervoor. Na veel vijven en zessen in gebrekkig Frans van mijn kant en nog gebrekkiger Engels van haar kant kon het dan toch geregeld worden en kon ik ook aan mijn ontbijt beginnen en daarna op pad richting het startpunt. Dit ligt niet ver van het zeer moderne Gare Liège-Guillemins ophet sportpark aldaar. Een echte ouderwetse sintelbaan, veel beton en geen opsmuk. Het startnummer is vlot geregeld en ik kijk om me heen naar al die gelijkgestemden die op deze prachtige dag lekker door de natuur rondom Luik gaan crossen. Tegen achten gaan we naar buiten en na een korte briefing waar ik uiteraard niet veel van versta om deze alleen in het Frans is gaan we op pad. Het is al weer een hele tijd geleden dat ik een dergelijke afstand heb gelopen (in mei tijdens de 24 uur van Steenbergen) dus ik posteer me in het achterveld en probeer zoveel mogelijk energie te sparen.

De eerste kilometers gaan we nog door de straten van Luik en lopen in zuidelijke richting. Zo komen we langs een riviertje waar de boten in de opkomende zon drijven op een deken van ochtendnevel. Het ziet er prachtig uit. Het lopen gaat lekker maar opeens uit het niets voel ik wat raars in mijn rechterkuit. Het lijkt alsof er een soort knoop in mijn spier zit. Het is gevoelig maar ik kan wel blijven lopen. Ik schrik er wel een beetje van want ik moet nog 55 km en als het erger wordt wat dan. Met name bij het afzetten tijdens de stijgende delen voel ik de pijn in mijn kuit maar daarentegen bij het dalen of de vlakke stukken heb ik er nagenoeg geen last van. Eerst maar eens naar de eerste verzorgingspost lopen en dan zien wat ik ga doen is nu mijn “tactiek”… De eerste post zou rond de 20 kilometer moeten liggen maar blijkt iets verder te zijn. Ik neem mijn rust bel even met het thuisfront en ga na ongeveer een kwartiertje weer op pad. Gewoon van post naar post lopen en kijken of de kuit het allemaal goed doorstaat. Onderweg probeer ik nog wel zoveel mogelijk van de wisselende omgeving te genieten. De ene keer loop je tussen de koeien maar dan opeens doorkruis je een stukje industrie (o.a. langs de Jupiler brouwerij) om vervolgens via een smalle doorgang tussen de huizen via de achtertuinen in een prachtig park terecht te komen.

Bij de tweede post pak ik weer mijn tijd en vul mijn water wat bij. Ik loop dan al een tijdje gelijk op met een Franse man die in een soort habijt loopt en bekend staat onder de naam “Frere Tuck”. We lopen een groot deel van de dag bij elkaar in de buurt maar na de derde en laatste post moet ik hem laten gaan. Hij blijkt aan de finish 20 minuten voor me binnen te zijn gekomen. Er verandert niet zo heel veel wat betreft mijn kuit. Hij blijft gevoelig maar ik kan er nog steeds mee blijven lopen. Het wordt nu wel wat zwaarder en de vele trappartijen die we moeten beklimmen doen mijn benen aardig pijn. Na de derde post loop ik in laatste positie maar dat kan me eigenlijk niet eens zo heel veel schelen. Ik wil het nu gewoon uitlopen en ik ben heel blij dat ik mijn headlight meegenomen heb want het ziet er naar uit dat ik niet voor het donker binnen ga komen. In de laatste kilometers zet ik mijn headlight op want er blijkt nog een smal paadje op de route te liggen waar het pikkedonker is . Bij het verlaten van het paadje raak ik even de weg kwijt en maak ik nog wat extra meters voordat ik weer de juiste route heb gevonden. De route die overigens zeer goed aangegeven was gedurende de hele 65 kilometer met gele verf, gele bordjes en linten. Ik had de route ook in mijn Garmin gezet maar helaas was de batterij op dit moment leeg dus kon ik die hier niet meer gebruiken. Ik herken inmiddels wel de buurt rondom de startplaats dus ik moet er bijna zijn. Nog een keertje aanzetten dan maar en ik dribbel iets voor 8 uur in de avond weer de oude atletiekbaan op. Bij binnenkomst in de sporthal krijg ik een groot applaus van de aanwezigen en enigszins gegeneerd gebaar ik iets van sorry dat jullie zolang op me moesten wachten. De mensen zijn zeer vriendelijk en er wordt zelfs iemand meegestuurd om mijn tas te dragen zodat ik nog even kan douchen. Ik ben de laatste loper en heb er 11 uur en 55 minuten over de 65 km en 1500+ hoogtemeters gedaan maar het is me weer gelukt en heb mijn eerste punt binnen voor de UTMB wedstrijden! Ik bel snel nog even naar huis dat ik veilig ben aangekomen want voor hen was het ook een lange dag waarbij ze op afstand zitten en dus niets kunnen doen maar wel heel erg meeleven. Voor hen is het misschien nog wel zwaarder.

Ondanks dat de tijd me wel iets tegenviel ben ik toch weer blij en tevreden dat ik deze semi-trail tot een goed einde heb kunnen brengen. Wat mij betref een aanrader voor de trail liefhebbers maar je moet dan wel 2 jaar geduld hebben want deze wedstrijd is er slechts om het andere jaar. Voor mij was het een mooie opstap naar de volgende trail die qua afstand hetzelfde is maar nog iets meer hoogtemeters in zich heeft en dat is Olne-Spa-Olne op 28 november.

Brug naar het centrum over de Maas.

Na mijn wandeling was het langzamerhand tijd om eens wat te gaan eten. Vlakbij de jeugdherberg is een theater met een kleine brasserie en daar ben ik uiteindelijk terechtgekomen. Een lekkere steak bearnaise en een dame blanche gingen er wel in zeker in combinatie met een Rodenbach en een Rochefort trappist. Doordat de herberg een gratis wifi verbinding aanbied zit ik nu nog even lekker mijn blogje te maken maar wordt het zo langzamerhand wel tijd om naar bed te gaan. Om 6 uur kan ik als het goed is aanschuiven voor het ontbijt samen met nog een groepje lopers die hier ook overnachten. Helaas heb ik ze nog niet gezien maar dat zal morgenochtend wel goedkomen. Au revoir!!

Uitzicht vanaf de kamer richting het westen.

Hoe ziet zo’n week na deze marathon er bij mij dan uit? Deze week kwam ik tot een kleine 70 km lopen en 44 km op de ATB.

Maandag: 22 km heen en weer naar mijn werk op de ATB;
Dinsdag:  7 km lopen op nuchtere maag / lage hartslag;
Woensdag: 14 km duurloop op lage hartslag;
Donderdag: 8 km trail training door de Lembeekse Bossen en 22 km heen en weer naar mijn werk op de ATB;
Vrijdag: 14 km tempo training naar mijn werk (nachtdienst);
Zaterdag: 10,5 km duurloop terug van mijn werk (nachtdienst);
Zondag: 14,5 km 50% duurloop & 50% tempo training naar mijn werk (middagdienst).

Vooral de laatste training ging erg lekker waarbij ik mijn tempo in de tweede helft zo’n 2 km per uur kon opschroeven zonder al te veel moeite. Best een lekker gevoel na ruim 110 km in 9 dagen…

Deze week ga ik het wat rustiger aan doen met het vooruitzicht van mijn deelname aan de Ultra Tour de Liège van komende zondag. Vanaf morgenavond 23.00 uur wordt ik voor 3 nachtdiensten bij mijn werkgever verwacht en dat zijn meestal niet de dagen dat ik me op mijn best voel. Ik denk dat ik het bij 1 keer heen en weer lopen naar mijn werk ga houden en nog een losse looptraining ergens deze week. Om het makkelijk te maken heb ik een bed gereserveerd in de jeugdherberg van Luik. Voor nog geen € 20 heb ik een overnachting met ontbijt en dat vind ik niet duur. Op zaterdag rij ik dan op mijn gemak naar Luik en wil ik ‘s middags nog wat in de stad bekijken. Voor het avondeten zoek ik dan ergens een restaurantje om daarna hopelijk een beetje bijtijds te gaan slapen. Vanaf 7 uur de volgende morgen kan ik terecht voor mijn startnummer en om 8 uur gaan we van start voor onze 67 km rondom Luik. Tijdens mijn eerste ultra trail van dit jaar in Limburg was ik 11 uur onderweg maar ik hoop en verwacht toch wel dat ik deze keer wat minder tijd nodig heb.

Zoals gezegd ging de 100 km in Winschoten voor mij niet door maar op dezelfde dag was er ook nog een wedstrijd met start op het fabrieksterrein van mijn werkgever. Tijdens deze chemieloop in de drukkende warmte heb ik samen met Martijn meegedaan aan de 10 km en mijn enige doel was bij hem blijven en genieten. Dat is allebei goed gelukt en Martijn schreef er het volgende verslag over.

Enige tijd geleden heb ik me al ingeschreven voor de Ultra Tour de Liège op 16 oktober. Daar is het de bedoeling om 67 km rondom Luik af te leggen met 1700 meter stijging. Op dit moment ben ik hard bezig hier naartoe te werken ondanks de achterstand die ik aan het begin van september nog had. Zodoende stond ik gisteren alsnog aan de start van de Kustmarathon. In eerste instantie was het niet mijn bedoeling om hieraan mee te doen en dus had ik ook geen startbewijs. Een collega op het werk had wel een startbewijs maar besloot om niet mee te doen en kon ik zijn nummer overnemen. In de dagen voor de kustmarathon liepen de temperaturen al behoorlijk op en ook op de dag zelf zou het kwik, zeker voor deze tijd, behoorlijk hoge waarden vertonen.

Dit is het hoogteprofiel van de Ultra Tour de Liège

Mijn enige echte doel voor deze zwaarste marathon van Nederland was heel simpel: rustig lopen en er een mooie training van maken. ‘s Morgens ben ik al op tijd vertrokken op mijn ATB richting de veerboot in Breskens om daar naar Vlissingen te varen en vervolgens weer verder te fietsen naar de finishplaats Zoutelande. Alles bij elkaar was dat ruim 25 km op de ATB en een mooie warming up voor de marathon. Vanuit Zoutelande ging ik met de bus naar de startplaats Burgh-Haamstede en daar was er een gezellig weerzien met diverse webloggers en twitteraars in de sporthal. Om 12 uur stipt werden we weggeschoten voor onze tocht langs de Zeeuwse kust.

Door de warmte had ik me voorgenomen om zéér rustig van start te gaan, zuinig met mijn energie om te gaan en daar waar mogelijk goed te drinken en te koelen. Met een buff als een soort flap in mijn nek en een petje er overheen kon ik de zon goed van mijn bolletje en nek houden. Met de sponzen die er onderweg werden aangereikt kon ik dan nog wat extra koeling aanbrengen. Zo hobbelde ik lekker rustig richting Zoutelande en kwam ik na 7 km (!) al de eerste lopers tegen die aan het wandelen waren. Vanaf dat moment begon ik aan een grote inhaaltocht. Tot aan 32 km kon ik de een na de andere loper binnen hengelen en soms zelfs met hele groepjes tegelijk. Vooral op het strand werd er erg veel gewandeld en kon ik gewoon rustig mijn eigen tempo blijven hardlopen. Vanaf 32 km ben ik ook wat stukjes (berg op) gaan wandelen en op het laatste stukje strand heb ik zelfs alles moeten wandelen. Hardlopen was daar niet mogelijk. Door het hoge water was er weinig plaats om fatsoenlijk te kunnen lopen en de beperkte ruimte die er was moesten we delen met soms nietsvermoedende badgasten die lekker aan het pootjebaden waren… Gelukkig was het daarna niet ver meer en op de dijk zie ik opeens het bekende gezicht van Bjorn die zijn foto’s staat te maken. Hij loopt nog een stukje mee en vervolgens draai ik de dijk af en op weg naar de finish. De eindtijd is 5.21.42 op mijn Garmin FR305 en helaas staat mijn tijd niet in de uitslag. Waarschijnlijk is de chip in het startnummer niet goed geregistreerd door de matten, jammer.

Na afloop vertrek ik snel richting de kleedkamers waar mijn tas ligt te wachten en een lekkere douche. Onderweg nog even met @runningcobbler en @hardlopertKees gesproken die allebei een zware dag hadden gehad. Na het douchen direct weer op pad want ik wil de boot terug vanuit Vlissingen om 18.55 uur halen. Net op tijd kom ik bij de boot aan maar dan blijkt dat deze al vol is en dus moet ik nog een uur wachten. Uiteindelijk sta ik om 20.15 uur aan de andere kant waar mijn vrouw klaarstaat met de auto om me op te halen. Het was een lange dag maar wel eentje om met tevredenheid op terug te kijken. Het blijkt dat ik maar 9 minuten langzamer was dan vorig jaar maar wel met een gemiddelde hartslag die een stuk lager lag. Nu nog 2 weekjes rustig door trainen en dan een rondje rond Luik, ik heb er zin in!

De dag nadat ik mijn ongelukkige valpartij kreeg te verwerken stond de fietsenmaker op mijn voicemail met de mededeling dat mijn nieuwe racefiets klaar stond. Helaas kon ik hem toen niet ophalen omdat mijn schouder nog niet beweeglijk genoeg was en zeker niet pijnvrij. Na mijn vier nachtdiensten van afgelopen weekend waarbij ik gelukkig mijn schouder voldoende kon laten rusten door voornamelijk beeldschermwerk te doen was het nu toch mogelijk om de fiets op te halen. Daarom stond ik na een paar uurtjes slapen ‘s middags op de stoep van Fietswereld Rob Bijvank om mijn nieuwe Trek 2.1 op te halen.

Mijn Trek 2.1 heeft een aluminium frame en is afgemonteerd met Shimano 105. Toen ik hem bestelde heb ik ook gelijk een fietspositiebepaling laten doen en op basis van die test is mijn nieuwe karretje afgesteld. Mijn eigen pedalen, 2 nieuwe bidonhouders en een bel werden er op gezet en toen was hij klaar voor zijn eerste rit naar huis. De eerste kilometers was het wel even wennen aan mijn nieuwe fietspositie maar al snel had ik een lekker tempo te pakken. Mijn schouder hield zich ondertussen ook prima op deze fiets en gelukkig kan ik dan weer iets doen in plaats van helemaal niets. De eerste 37 km bevielen me uitstekend op deze fiets en hopelijk kan ik er nog heel veel kilometers mee gaan maken. Natuurlijk blijf ik lopen nog gewoon als “core business” zien maar het fietsen is een prettig alternatief op sommige dagen. Over een paar jaar wil ik ook weer mijn triatlons oppakken als ik wat meer tijd heb om naast lopen ook het zwemmen en fietsen weer serieus te kunnen trainen.

Eenmaal in het ziekenhuis gaat het allemaal lekker vlot. Melden op de eerste hulp, foto’s maken en weer terug naar de eerste hulp voor de uitslag. Er is gelukkig niets gebroken maar is sprake van een luxatie graad I van het AC (Acromio-Claviculair) gewricht rechts. Dat betekent dus dat alles wel van zijn plek is geweest. Een duidelijke beschrijving van deze materie staat op deze site. Zo te zien ben ik er nog wel een poosje zoet mee. Ik heb in het ziekenhuis een zogenaamde “sling” aangemeten gekregen waarmee ik de rechter arm rust en steun kan geven. Dit is een moderne variant van de brede das zoals die bij EHBO wordt aangeleerd.

Het is nu dus even geen hardlooptraining voor mij de komende tijd totdat mijn schouder weer pijnvrij is. Dat komt eigenlijk allemaal niet zo lekker uit want over 3 weken stond mijn eerste wedstrijd weer gepland. Ik zal in de komende weken wel bekijken of het haalbaar is om daar nog aan mee te gaan doen.

Wat ik de afgelopen weken dan zoal gedaan heb? Vorig weekend kwam Jaco op bezoek voor een duoloop van 30+ km door het Zeeuws-Vlaamse land en strand. Hij is op weg naar zijn eerste marathon dit jaar in Amsterdam en werkt gestaag aan zijn conditie en uithoudingsvermogen onder begeleiding van Tiny. Vorig najaar was ik al bij hem op bezoek geweest voor een dergelijke duoloop maar dan op zijn grondgebied, de Noord-Veluwe. Het werd een hele leuke dag met flink wat wind, hoog water, veel kwallen op het strand en uiteindelijk weer ruim 31 km op de teller erbij. Jaco heeft er een leuk en uitgebreider verslag van gemaakt.

Dit weekend stond er weer een marathon op het menu en deze keer hoefde ik er eens niet ver voor te rijden. In Hoogerheide werd namelijk voor de eerste keer de Brabantse Wal Marathon georganiseerd. Deze marathon zou voor ongeveer twee derde over onverhard terrein gaan en dus een mooie training op weg naar de Trail du Tombeau du Chevalier (52 km) van 2 juli aanstaande. Ook bij deze wedstrijd stond er weer een ontmoeting op het programma. Vorig jaar had ik via Twitter kennisgemaakt met Martijn die toen bij ons werkzaam was. Inmiddels heeft hij de overstap naar Tata Steel gemaakt (we maken allemaal wel eens fouten… ) maar het contact via Twitter was gebleven. Nu zou hij ook aan deze wedstrijd meedoen maar dan op de 10 km dus een mooie gelegenheid om elkaar na een jaar eindelijk eens in het echt te ontmoeten.

Zo stond ik een half uurtje voor de start in de hal van het gemeentehuis van Hoogerheide opeens oog in oog met Martijn. We hebben nog een tijdje kunnen kletsen maar toen werd het toch echt tijd om naar de start te gaan. We hadden afgesproken dat we na de marathon nog verder zouden kletsen en ik kon mooi mijn tas bij hem in de auto deponeren. Op het startterrein kwam ik nog een andere Martijn tegen die ik ook via Twitter had leren kennen. Hij is de man achter de website www.tikkel.nl en na een kort praatje moest ik richting het startvak. Om 10.00 uur konden we op pad voor de 42,195 km door het West-Brabantse land.

Mijn doelstelling voor vandaag was om zo lang mogelijk op een vrij lage hartslag te lopen en dan in de tweede helft beslissen of ik zou versnellen of gewoon rustig uit zou gaan lopen. Dat lukte in het begin vrij aardig allemaal. Het tempo lag rond de 6’00″ per km en de hartslag bleef mooi laag terwijl ik langzaam opschoof in het veld. Net na de start was ik helemaal achteraan terechtgekomen omdat ik een gel verloor uit mijn startnummerband. Op weg naar de 14 km kwamen we nog een keer terug over het start en finish terrein waar Sierd en Martijn stonden aan te moedigen. Inmiddels had ik al wel in de gaten dat het geen makkelijk dagje ging worden. Het was behoorlijk klam weer en mijn rechterheup begon weer wat op te spelen en gedurende de volgende 14 km werd het lopen zelfs pijnlijk. Deze heup was tijdens de 24 uur van Steenbergen al wat gevoelig geworden en begon in de stukken zand nu wat ongemakkelijk te worden. Gelukkig kreeg ik gezelschap van een stel leuke (trail)lopers uit Rozenburg en al kletsend gingen de kilometers toch lekker vlot voorbij. Met nog een kleine 5 km voor de boeg moest ik deze vriendelijke mensen toch laten gaan want de pijn in mijn heup noopte me tot een wat langer stuk wandelen. De tijd was vandaag sowieso al geen ijkpunt dus moest ik er alleen voor zorgen dat ik onder het finishdoek door zou lopen.

In de laatste kilometers heb ik niet veel meer kunnen hardlopen en ik was blij dat ik via een heel smal paadje richting de finish kon gaan. Mijn vrouw & de kinderen waren inmiddels ook gearriveerd en stonden samen met Martijn op me te wachten. Er zat nog een “vervelend” haaks bochtje en klimmetje op het einde voordat ik de laatste honderd meter naar de finish kon afleggen. Deze marathon zat erop en inmiddels had ik onderweg al besloten dat ik deze week eerst maar eens mijn heup/lies na moest laten kijken. Ondanks mijn heupperikelen heb ik onderweg wel degelijk kunnen genieten van deze marathon. Het was in mijn ogen een mooi parcours met enkele pittige zandstroken en veel mooie plekjes onderweg. Zeker een marathon om nog eens te lopen wat mij betreft.

Na een bezoekje aan de huisarts op maandagmorgen kreeg ik van hem een doorverwijzing naar een fysiotherapeut. Nu hebben we hier in de buurt toevallig een fysio zitten die zelf niet onverdienstelijk loopt dus was voor mij de keuze snel gemaakt. Een dag later kon ik al terecht bij Luc de Jaeger-Braet want dat is de fysiotherapeut in kwestie. Hij constateerde een kleine disbalans in de heup en is bezig geweest om mijn heup weer wat in balans te krijgen. Verder was er nog een klein spiertje dat, waarschijnlijk door de disbalans, wat overbelast (lees: zéér gevoelig) was geworden. Na afloop kon mijn dijbeen al makkelijker en soepeler draaien in het heupgewricht dus dat geeft de burger moed. Ik kan in elk geval gewoon door trainen wat betreft de fysio en dan kijken we volgende week of deze weg de juiste is. Vandaag moet ik nog een middagdienst werken en een goede gelegenheid om de heup weer eens te belasten door lopend naar het werk te gaan.