Mike gaat verder…

Het is al weer 9 dagen geleden dat ik de Ultra Tour de Liège liep maar het kwam er steeds niet van om er het een en ander van op papier te zetten. De week direct na deze wedstrijd moest ik 5 dagen achtereen werken en de 65 kilometer hadden toch wel wat energie gekost dus heb ik er wel een paar dagen voor uitgetrokken om goed te herstellen. Inmiddels zijn de eerste kilometers al weer gemaakt en alles functioneert weer naar behoren zodat ik al weer vooruit kijk naar nieuwe uitdagingen.

Na een korte en wat onrustige nacht in de jeugdherberg dankzij mijn kamergenoot stond ik om 6 uur ‘s morgens samen met een hele groep fransozen klaar voor het ontbijt. Eerst nog even mijn borg voor de kluissleutel terugvragen maar de persoon die er op dat moment was wist natuurlijk van niets ondanks toezeggingen door de receptionist de avond ervoor. Na veel vijven en zessen in gebrekkig Frans van mijn kant en nog gebrekkiger Engels van haar kant kon het dan toch geregeld worden en kon ik ook aan mijn ontbijt beginnen en daarna op pad richting het startpunt. Dit ligt niet ver van het zeer moderne Gare Liège-Guillemins ophet sportpark aldaar. Een echte ouderwetse sintelbaan, veel beton en geen opsmuk. Het startnummer is vlot geregeld en ik kijk om me heen naar al die gelijkgestemden die op deze prachtige dag lekker door de natuur rondom Luik gaan crossen. Tegen achten gaan we naar buiten en na een korte briefing waar ik uiteraard niet veel van versta om deze alleen in het Frans is gaan we op pad. Het is al weer een hele tijd geleden dat ik een dergelijke afstand heb gelopen (in mei tijdens de 24 uur van Steenbergen) dus ik posteer me in het achterveld en probeer zoveel mogelijk energie te sparen.

De eerste kilometers gaan we nog door de straten van Luik en lopen in zuidelijke richting. Zo komen we langs een riviertje waar de boten in de opkomende zon drijven op een deken van ochtendnevel. Het ziet er prachtig uit. Het lopen gaat lekker maar opeens uit het niets voel ik wat raars in mijn rechterkuit. Het lijkt alsof er een soort knoop in mijn spier zit. Het is gevoelig maar ik kan wel blijven lopen. Ik schrik er wel een beetje van want ik moet nog 55 km en als het erger wordt wat dan. Met name bij het afzetten tijdens de stijgende delen voel ik de pijn in mijn kuit maar daarentegen bij het dalen of de vlakke stukken heb ik er nagenoeg geen last van. Eerst maar eens naar de eerste verzorgingspost lopen en dan zien wat ik ga doen is nu mijn “tactiek”… De eerste post zou rond de 20 kilometer moeten liggen maar blijkt iets verder te zijn. Ik neem mijn rust bel even met het thuisfront en ga na ongeveer een kwartiertje weer op pad. Gewoon van post naar post lopen en kijken of de kuit het allemaal goed doorstaat. Onderweg probeer ik nog wel zoveel mogelijk van de wisselende omgeving te genieten. De ene keer loop je tussen de koeien maar dan opeens doorkruis je een stukje industrie (o.a. langs de Jupiler brouwerij) om vervolgens via een smalle doorgang tussen de huizen via de achtertuinen in een prachtig park terecht te komen.

Bij de tweede post pak ik weer mijn tijd en vul mijn water wat bij. Ik loop dan al een tijdje gelijk op met een Franse man die in een soort habijt loopt en bekend staat onder de naam “Frere Tuck”. We lopen een groot deel van de dag bij elkaar in de buurt maar na de derde en laatste post moet ik hem laten gaan. Hij blijkt aan de finish 20 minuten voor me binnen te zijn gekomen. Er verandert niet zo heel veel wat betreft mijn kuit. Hij blijft gevoelig maar ik kan er nog steeds mee blijven lopen. Het wordt nu wel wat zwaarder en de vele trappartijen die we moeten beklimmen doen mijn benen aardig pijn. Na de derde post loop ik in laatste positie maar dat kan me eigenlijk niet eens zo heel veel schelen. Ik wil het nu gewoon uitlopen en ik ben heel blij dat ik mijn headlight meegenomen heb want het ziet er naar uit dat ik niet voor het donker binnen ga komen. In de laatste kilometers zet ik mijn headlight op want er blijkt nog een smal paadje op de route te liggen waar het pikkedonker is . Bij het verlaten van het paadje raak ik even de weg kwijt en maak ik nog wat extra meters voordat ik weer de juiste route heb gevonden. De route die overigens zeer goed aangegeven was gedurende de hele 65 kilometer met gele verf, gele bordjes en linten. Ik had de route ook in mijn Garmin gezet maar helaas was de batterij op dit moment leeg dus kon ik die hier niet meer gebruiken. Ik herken inmiddels wel de buurt rondom de startplaats dus ik moet er bijna zijn. Nog een keertje aanzetten dan maar en ik dribbel iets voor 8 uur in de avond weer de oude atletiekbaan op. Bij binnenkomst in de sporthal krijg ik een groot applaus van de aanwezigen en enigszins gegeneerd gebaar ik iets van sorry dat jullie zolang op me moesten wachten. De mensen zijn zeer vriendelijk en er wordt zelfs iemand meegestuurd om mijn tas te dragen zodat ik nog even kan douchen. Ik ben de laatste loper en heb er 11 uur en 55 minuten over de 65 km en 1500+ hoogtemeters gedaan maar het is me weer gelukt en heb mijn eerste punt binnen voor de UTMB wedstrijden! Ik bel snel nog even naar huis dat ik veilig ben aangekomen want voor hen was het ook een lange dag waarbij ze op afstand zitten en dus niets kunnen doen maar wel heel erg meeleven. Voor hen is het misschien nog wel zwaarder.

Ondanks dat de tijd me wel iets tegenviel ben ik toch weer blij en tevreden dat ik deze semi-trail tot een goed einde heb kunnen brengen. Wat mij betref een aanrader voor de trail liefhebbers maar je moet dan wel 2 jaar geduld hebben want deze wedstrijd is er slechts om het andere jaar. Voor mij was het een mooie opstap naar de volgende trail die qua afstand hetzelfde is maar nog iets meer hoogtemeters in zich heeft en dat is Olne-Spa-Olne op 28 november.