Mike gaat verder…

Ooit zei Ovidius: “Adde parvum parvo magnus acervus erit” oftewel “Voeg een beetje bij een beetje en de stapel zal groot zijn”. Deze spreuk is zeker van toepassing geweest op mijn afgelopen weekend. Waarom dan? Oorspronkelijk was het mijn bedoeling om afgelopen weekend tijdens het Ultraweekend in Steenbergen op zaterdagavond de marathon en op zondag de 6 uur te lopen. In de laatste week begon ik toch te twijfelen omdat ik eigenlijk de 24 uur wel eens zou willen proberen te lopen. Maar daar had ik natuurlijk niet specifiek op getraind dus hoe zou dat uitpakken. Na wat over en weer gepraat met mijn vrouw gaf zij me het laatste duwtje in de goede richting en we zouden het gaan proberen. Snel op vrijdagavond nog even een partytent aangeschaft om een kampement te kunnen maken voor die 2 dagen. Het slapen ging vanaf het moment dat ik de knoop had doorgehakt wel een stuk minder. Op het moment dat ik op bed lag gingen er allerlei scenario’s door mijn hoofd en dan nog al die dingetjes die ik niet moest vergeten…

Gelukkig is het dan zaterdagmorgen en kunnen we lekker op tijd vertrekken naar Steenbergen. Het omzetten van mijn inschrijving is vlot geregeld en dan is het zaak om de partytent met toebehoren een goed plekje te geven. Binnen een goed half uur staat alles op zijn plek en is het nog wel ruim 2 uur wachten op de start die om 15.00 uur is. Ik probeer nog even wat te rusten op mijn veldbedje dat onder de partytent staat maar het lukt niet echt om rustig te worden. Zelden meegemaakt dat ik zo zenuwachtig ben voor een wedstrijd. Waarschijnlijk omdat ik me bij deze uitdaging nog helemaal niets kan voorstellen over hetgeen me te wachten zal staan. Tegen drie uur vertrek ik naar de startlijn en sluit me van achteren aan. Ik ga er van uit dat daar mijn plek wel zal zijn de komende uren. We starten op een 81 meter voor de matten onder het finish doek en op het moment dat we daar aankomen besef ik dat ik mijn ChampionChip vergeten ben om te doen. Snel rechtsomkeert dus en terug naar mijn tentje om de chip om mijn enkel te bevestigen. Nu kan ook mijn 24 uur avontuur echt beginnen.

Ik ben gestart op mijn Nike Free 3.0 schoenen en het is de bedoeling om daar de eerste uren op te blijven lopen. Het tempo is (uiteraard) laag en met een snelheid van rond de 8 km/u werk ik de eerste 3 uren af. Dan vind het tijd om van schoenen te wisselen. Daarna zakt de snelheid wat verder in en als Esther rond 19.00 uur op weg naar huis gaat krijg ik mijn eerste echte dipje. In de uren daarvoor ben je gewend dat er iemand op je wacht als je langs je tentje komt en nu is die opeens leeg. Het wordt ook wat frisser en al ruim voor de zonsondergang trek ik een shirt met lange mouwen, een dun jasje en een driekwart tight. Als de schemering valt draai ik nog steeds mijn rondjes maar echt lekker gaat het niet. Tegen middernacht wandel ik best veel en begin ik last van mijn heup te krijgen. Ik besluit even te gaan zitten en met wat rust en extra eten het daarna weer te proberen. Na middernacht wandel ik een paar rondjes met Joeri die aan zijn tweede 24 uurs wedstrijd bezig is. Door het wandelen gaat mijn heup nog meer opspelen en zo rond een uur of 2 ‘s nachts besluit ik er mee te stoppen. Ik zoek mijn tent op, eet en drink wat en ga op mijn veldbed liggen. Ik heb het koud! Klappertandend lig ik in mijn slaapzak en dan begint het ook nog te regenen. Gelukkig lig ik droog in mijn partytent maar even later gaat het zachtjes regenen over in een flinke hoosbui. Eigenlijk ben ik wel blij dat ik op dat moment droog in mijn tentje zit. Uiteindelijk val ik in slaap en als ik wakker wordt is het al weer licht buiten.

Het is even over zevenen en ik draai me nog eens om. Toch begint het een beetje te knagen want ik heb het idee dat mijn benen wel weer redelijk aanvoelen. Dus voorzichtig opstaan en een beetje proberen, dat valt niet tegen. Ik heb wel honger dus eerst maar even goed eten en dan weer aankleden om toch nog wat uurtjes te gaan lopen. Achteraf heb ik dus gedurende de nacht ongeveer 6 uur stilgelegen en dat is natuurlijk niet zo denderend voor je totale kilometers… Eenmaal weer op gang gaat het lopen nog best aardig. Het is inmiddels al acht uur geweest en rond 9 uur zou mijn vrouw weer mijn kant opkomen met onze meiden. De gedachte dat ze er weer aankomen helpt me enorm vooruit. Om 9 uur starten ook de 6 uur lopers en dat geeft wat meer mensen op het 1985,84 meter lange parcours en tegelijkertijd een beetje afleiding.  Zo zie ik o.a. Leonie en Luc met regelmaat voorbij komen. Na 2 rondjes waarin ik weer wat last van mijn heup krijg laat ik me maar even masseren. Het voelt goed en ik besef me dat ik dat beter ook ‘s nachts had laten doen. Daarna merk ik ook dat als ik mezelf ertoe kan brengen om te blijven hardlopen ik ook minder last van mijn heup heb.

Mijn vrouw & kinderen zijn er nu ook en het is heel fijn om ze weer te zien. Het is nu ook makkelijker om te blijven lopen i.p.v. wandelen. Ik besluit om me nog 1 keer te laten masseren en daarna mijn laatste uren in te gaan. Na het masseren raak ik in gesprek met Bob. Dit kost me natuurlijk wat extra tijd maar met een goed gevoel en een paar nuttige tips ga ik weer aan de slag. Het tempo gaat gelijk weer een beetje omhoog en ik ben in de buurt van de 90 km gekomen. Na 45 rondjes besluit ik er nog eentje achteraan te doen zodat ik in elk geval boven de 90 km uitkom en er dan mee te stoppen. In mijn laatste rondje pak ik mijn douchespullen en droge kleren mee en wandel naar de finishstreep en als de matten mijn ChampionChip herkennen is het mooi geweest. Ik duik de sporthal in voor een lekkere warme douche en nog een massage voordat we terug naar de tent gaan om omze spullen op te ruimen. Op dat moment is de wedstrijd ook afgelopen en blijken Wim Douw (207 km) en Jannet Lange (205 km) onze nieuwe Nederlands kampioenen op de 24 uur te zijn.

Achteraf kijk ik terug op een mooi weekend waarin ik veel heb opgestoken. Niet alleen over mezelf maar ook van en over anderen en hoe zij zo’n 24 uur aanpakken en beleven. Mijn afstand van 91,43 km is verre van een goede prestatie maar iets waar ik niet van wakker lig. Het was een impulsieve beslissing om hier aan mee te doen en wat mag je dan eigenlijk verwachten? Uiteindelijk heb ik effectief zo’n 16 uur gelopen/gewandeld en dat biedt nog voldoende perspectief om bij een volgende deelname als ik me er echt op voorbereid voor de 150 km te gaan. Ja, want er zal wat mij betreft zeker een volgende keer komen. Na 2 dagen alleen wat fietsen voelen de benen al weer zodanig dat ik vandaag weer een eerste rustige looptraining wil gaan doen. Want ik kijk al weer vooruit naar de volgende uitdaging: op 5 juni de Brabantse Wal Marathon in Hoogerheide!