Mike gaat verder…

Normaal gesproken zou een nachtdienst van 12 uur (19.00 tot 07.00 uur) met daar achteraan een marathon die om 11.00 uur begint geen geschikte combinatie moeten zijn. Zeker als je de 3 dagen voordien ook al 12-uurs diensten hebt gewerkt (2x dag en 1x nacht) en daarvan de eerste 2 dagen als hardloopforens. Toch pakte deze combinatie gisteren voor mij wel goed uit. Om kwart over zeven ‘s morgens kwam ik thuis van mijn nachtdienst en kreeg ik van mijn vrouw de vraag of ik toch echt van plan was om de marathon van Zeeuws-Vlaanderen te gaan lopen. Enkele dagen voordien was het idee bij me opgekomen om toch mee te gaan doen aan deze marathon omdat de benen weer uitstekend aanvoelden na mijn belevenissen in Limburg en ik stiekem het idee had dat mijn PR met mijn huidige vorm toch wel te verbeteren moest zijn.

Mijn beslissing stond vast, ik zou deze dag van start gaan in de marathon. Tot 10.15 uur kan je inschrijven op de dag zelf dus was het wel zaak om uiterlijk 9 uur in de auto te zitten op weg naar Hulst. Even voor 10 uur kwamen we daar aan en kon ik net op tijd mijn inschrijving regelen en kreeg ik nummer 849 toebedeeld voor vandaag. De tijd tot aan de start heb ik op mijn gemak volgemaakt met hier en daar een praatje. Ik wist dat Cock ook nog mee zou lopen dus keek ik bij de start of ik hem nog ergens zag. Opeens was daar de start en vertrokken we op weg door de binnenstad van Hulst en richting de oude vestingwerken voor de 3e editie van deze marathon. Eenmaal buiten Hulst komt daar opeens toch Cock langszij, hij was een beetje aan de late kant gearriveerd en nog net op tijd voor de start.

We kletsen lekker onderweg en natuurlijk komen de belevenissen van 2 weken eerder in Limburg nog ruimschoots aan bod. Eigenlijk lopen we iets harder dan ik van te voren bedacht had maar mijn hartslag blijft vrij constant tussen de 145 en 150 zitten en ik voel me goed dus gewoon doorgaan. Door de wisselende omstandigheden onderweg (asfalt, bospaden, grindpaden en af en toe een klimmetje) blijft het tempo ergens tussen de 5’30″ en 6’00″ per km. Bij de verzorgingsposten nemen we voldoende tijd om te drinken en daar waar mogelijk wat fruit te eten. Na zo’n 18 km valt het me opeens op dat er een heel lint van lopers voor me zit. Normaal gesproken loop ik verder van achteren en zie je alleen af en toe een enkele loper voor je. Nu hebben we mooi de gelegenheid om lopers op te rapen. Dat gebeurt ook aan de lopende band en geeft een goed gevoel omdat ik zelf nog steeds heerlijk aan het lopen ben.

Op verschillende punten langs het parcours staan mijn vrouw en kinderen klaar om aan te moedigen en neem ik steeds even de tijd om een praatje te maken. Natuurlijk willen ze weten of het goed gaat en ik kan iedere keer alleen maar bevestigend beantwoorden: “Ja het gaat lekker”. Voorbij Axel komen we op het fietspad naar Terneuzen en ik herinner me hoe ik hier 2 jaar geleden al liep te wandelen en uiteindelijk bij het ziekenhuis van Terneuzen ben gestopt. Wat een verschil met nu want we steken nog steeds veel lopers voorbij en ik gewoon mijn tempo lekker vasthouden. Het land van Meijer is in aantocht en ik pak bij het begin wat extra water aan en raak Cock even kwijt maar aan het einde van deze strook grasland sluit ik weer aan en kunnen we ons opmaken voor de laatste 7 km.

In de laatste 5 km beginnen mijn benen nu toch wel een beetje vol te lopen maar Cock houdt het tempo op peil en ik kan blijven volgen tot aan de opgang naar de Scheldedijk. Ik moet hem laten gaan en wandel de dijk op daar pak ik nog een paar honderd meter om te wandelen voordat ik weer ga hardlopen. Deze 40ste kilometer zou achteraf de langzaamste kilometer (8’26″) zijn maar daarna pak ik het tempo in kilometer 41 en 42 met 5’50″ en 5’16″ weer op. De laatste meters pers ik er nog een eindsprint uit en weet in 4.07.22 over de finish te komen. Een hele dikke verbetering van mijn PR met liefst 17 minuten waar ik van te voren alleen maar van kon dromen maar absoluut niet had verwacht. Deze marathon kwam eigenlijk zo maar tussendoor en helemaal niet van te voren gepland. Zo’n wedstrijd onder deze omstandigheden geeft me zeker goede moed dat een tijd onder de 4 uur mogelijk is. Ik liep deze marathon voor het eerst op mijn rode Nike Free Run schoenen en ook dat is me uitstekend bevallen. Dat kan nog wat worden als ik straks mijn “eigen” Free Run’s onder kan gaan binden…

De uitslag is hier te vinden en mijn Garmin data zijn hieronder te bekijken.