Mike gaat verder…

Vanaf afgelopen donderdag zit ik op mijn werk in de middagdienst en dat geeft in de ochtend nog wel eens tijd om wat te trainen. Eergisteren moest mijn vrouw de hele dag werken en als dan onze oudste dochter op school is en de jongste een dagje de kinderopvang onveilig mag maken is er voor papa mooi gelegenheid voor een duurloop. Het weer werkte hier in Zeeland ook goed mee want met een weliswaar waterig zonnetje was het prima loopweer. De benen voelden aan alsof er geen marathon van Amsterdam was gelopen en ik wilde eens testen of mijn heup ook weer gewoon mee zou werken als ik een paar uur ging lopen. Dat moest dus een rondje van minimaal 20 km worden en ook weer niet te gek ver van huis voor het geval er onderweg toch iets misging. Om even voor half tien ging ik de deur uit met een dun windjack aan want er stond nog wel een behoorlijk frisse wind. Al na een kilometer lopen heb ik het jack uitgedaan en onder de riem van mijn drinkbelt gestopt. Toch te warm tijdens het lopen maar altijd handig om bij de hand te hebben als je ergens tegen de koude wind in moet lopen. In de drinkbelt had ik ruim een halve liter water, een halve liter sportdrank en een mueslireep meegenomen en mezelf voorgenomen om zeker bij iedere 5 km een eet- en/of drinkpauze te houden. De route ging deze keer over wat grindpaadjes hier in de polder en uiteindelijk langs de dijk met uitzicht op Vlissingen-Oost aan de overkant en de voorbijtrekkende schepen op de Westerschelde. Hoe dat er uit ziet? Zo, dus…

Onderweg is het natuurlijk altijd leuk om nog wat te twitteren en als je met een langzame duurloop bezig bent heb je ook nog gewoon tijd om te antwoorden. Na mijn tocht langs de dijk ben ik inmiddels bijna in Breskens beland (bekend van de Visserijfeesten) en wordt het tijd om terug te gaan. Net voor Breskens ligt een gehucht met de naam “Nummer Een” en daar gaat mijn tocht deze keer doorheen en vervolgens via wat fietspaden, smalle bruggetjes en over een weiland terug de polder in richting huis.

Het lopen gaat nog steeds lekker, hartslag blijft mooi laag en ik kan het tempo vrij makkelijk een beetje opvoeren. Zo maak ik de 25 km vol op weg naar huis en bij thuiskomst voel ik me nog fris. Deze duurloop op 5 dagen na de marathon van Amsterdam heeft mij een goed gevoel gegeven. ‘s Middags fiets ik nog wat kilometers naar het werk en als ik ‘s nachts mijn bed in duik is dat met een dikke glimlach.