Mike gaat verder…

Amsterdam ontwaakt op marathondag...

Amsterdam marathon 2010: mooi weekend maar mijn slechtste marathon ooit. Dit zou in het kort mijn omschrijving van afgelopen weekend zijn. De voortekenen waren wat mij betreft toch wel gunstig. Na de kustmarathon kon ik al weer snel trainen en de trainingen voelden goed aan. Dus ging ik vol goede moed zondagmorgen op pad vanaf ons logeeradres in Buitenveldert naar de Sporthallen Zuid om de nodige bloggers – tweeps te ontmoeten bij een kopje koffie. Ik ben de eerste en al snel volgen Rik, Ilonka, Richard, Pim, Hans, Rinus en Bjorn. Na wat omkleden en bijkletsen gaat iedereen zijns weegs en sluit ik me aan bij Hans en Pim. We leveren de tassen in en gaan op weg naar startvak D in het olympisch stadion. Het duurt vrij lang voordat we vanuit het startvak over de startlijn gaan maar dan kunnen we ook echt los.De eerste kilometers gaan ondanks een korte maar snelle plaspauze erg vlot en lekker. We lopen constant op kilometertijden onder de 6 minuten en dat voelt goed. Na een eerste doorgang door het Vondelpark gaan we op weg richting de Amstel. Het is af en toe oppassen met de tramrails en diverse op- en afstapjes. Het tempo blijft er lekker in zitten en zo naderen we de tweede drinkpost. Hé wat is dat nou… Ik begin een ongemakkelijk gevoel in mijn linkerheup te voelen, vreemd… We blijven doorlopen in kilometers onder de 6 minuten en naderen het 15 km punt waarvan ik weet dat daar mijn vrouw met onze twee meiden zullen staan. Het ongemakkelijke gevoel in mijn heup wordt nu wel steeds pijnlijker. Net na de 15 km zie ik mijn vrouw staan en stop even voor een kort praatje. Ik roep naar Hans dat het niet goed gaat met mijn heup en zie hem en Pim om de bocht verdwijnen. Na een korte pauze ga ik toch weer op pad en besluit om het wat rustiger aan te gaan doen. De kilometertijden komen nu net boven de 6 minuten te liggen en het lopen gaat weer redelijk.

In de 10 kilometer die volgen kan ik het tempo aardig vasthouden maar ik merk dat de pijn in mijn heup weer terugkomt. Daarnaast begint mijn hartslag te veel op te lopen en kost het me steeds meer moeite om lekker te blijven lopen. Net na het halve marathon punt zie ik plots Bjorn staan en die zorgt met een kort sprintje nog even voor een mooie foto.

Na 25 km besluit ik om even een stuk te gaan wandelen. Door de pijn in mijn heup ga ik toch anders lopen en begin nu ook last onder mijn rechtervoet te krijgen. Ik baal! Na een flink stuk wandelen en pogingen om mijn linkerheup wat te rekken en strekken begin ik weer te lopen. Het stuk tussen 25 en 30 km is sowieso al niet echt interessant qua omgeving maar als je niet lekker loopt en pijn hebt is er al helemaal geen ene (piep) aan. Ik denk er aan om uit te stappen maar ja, je moet toch bij het olympisch stadion zien te komen. Dus hobbel ik maar door met af en toe een stukje hardlopen en dan weer wandelen. Op die manier worstel ik mezelf naar het einde van deze marathon en zie in het Vondelpark niet eens dat Bjorn foto’s staat te maken. De teleurstelling is vrij duidelijk af te lezen op de foto die hij daar van mij maakt.

Gelukkig weet ik nu wel dat het er bijna op zit. De goedbedoelde aanmoedigingen ten spijt ben ik blij dat ik mijn mp4 speler flink hard heb staan en dus niet alles hoor. De snelste lopers van de halve marathon komen in een mooi tempo voorbij gesneld en ik zie in de verte het olympisch stadion. Dat laatste stukje moet er natuurlijk nog wel gelopen worden en ik kijk op mijn horloge en zie dat ik de 5 uur begin te naderen. Boven de 5 uur wil ik toch nog zien te voorkomen en dus gooi ik het tempo nog een beetje omhoog. In het stadion zie ik dat ik nog een kleine minuut over heb en dus moet er nog wel even gas bij om binnen de 5 uur binnen te zijn. De klok staat uiteindelijk stil op 4.59.49 en daarmee mijn slechtste marathon. Hierbij tel ik de Kustmarathon (5.12.24) niet mee omdat daar het parcours veel zwaarder is dan bij de normale stadsmarathons. Zelfs mijn eerste marathon ooit in Rotterdam ging nog sneller dan deze. Ondanks deze teleurstelling ben ik ook wel weer een heel klein beetje trots op het uitlopen van deze tweede marathon binnen 15 dagen en dus nog steeds de mogelijkheid om mijn marathon trilogie in de maand oktober vol te maken.

Buiten het stadion zie ik mijn vrouw en haar neef weer terug. We halen mijn tas op en gaan weer naar de Sporthallen Zuid waar ik nog wat bloggers hoop te zien. Bij binnenkomst daar zie ik Hans en zie aan zijn gebaren dat het met hem en Pim goed gegaan is. Dat is dan wel weer goed nieuws. Ook Richard heeft een hele lekkere marathon gelopen. Als ik op weg wil gaan naar de douches zie ik opeens een wandelend lijk binnenkomen… Het is Pim die er qua kleur helemaal niet goed uitziet en ik schrik daar toch wel even van. Gelukkig voelt hij zich wel goed maar ik raad hem toch aan om even wat te eten en drinken. Ik ga op weg naar de (koude) douche en als ik terugkom in het sportcafé zijn Hans en Pim al op weg naar Rotterdam maar is Leonie al weer terug van haar halve marathon. Na een kort praatje moet ik toch echt weer op pad om naar ons logeeradres voor dit weekend te gaan. Daar wacht een heerlijke maaltijd en een warme douche.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder en heb ik de teleurstelling van deze marathon achter me gelaten. Waarom ik nu die last van mijn heup kreeg is me nog niet helemaal duidelijk maar na een lekker rondje van 9 km vanavond voel ik niets dus hopelijk kan ik me nu weer rustig richten op de volgende marathon. Die staat over anderhalve week op het programma en voert door de Krimpenerwaard. Ik heb er al weer zin in en ga daar proberen om mijn marathon trilogie in oktober vol te maken.