Mike gaat verder…

Mooi weer, een mooie stad, een mooie afstand wat wil een mens nog meer op zijn vrije zondag? Niets! Gewoon lekker een marathon lopen tussen gelijkgestemden door Leiden en omgeving. Dat was de afspraak die al een tijdje in mijn agenda stond voor deze dag. Door problemen op onze fabriek werd het alleen wel een drukke laatste week in de voorbereiding op deze marathon. In 5 dagen werkte ik in totaal 3 maal een 12-uurs dienst en nog 2 dagen van gewoon 8 uur. Toen op vrijdagavond nog een bruiloftsfeest van een collega en de week is vol. Ondanks deze drukte voelde ik me toch gewoon goed toen we op zondagmorgen al om 7 uur naar Leiden vertrokken.Na een vlotte reis zonder problemen en alleen een korte sanitaire stop kwamen we rond half 10 aan in Leiden. Ik reed met de auto zo ver mogelijk door tot aan de start van de wedstrijd om mezelf af te zetten. Mijn vrouw zou daarna met de auto een plekje opzoeken langs het parcours (op 10 en 32 km) waar ik die dag 2 keer langs zou moeten komen. Al snel had ik de Pieterskerk gevonden waar rond kwart voor 10 een korte samenkomst zou plaatsvinden van webloggers en twitteraars. In de kerk trok ik mijn schoenen en compressiekousen aan om vervolgens mijn rugzak af te geven aan de organisatie. Ideaal dat je dat allemaal zo vlak bij elkaar kan doen en alleen maar vriendelijke vrijwilligers gezien; compliment voor de organisatie! Bij de ingang van de kerk spotte ik al diverse webloggers en de fotograaf van dienst deze dag: John. Na de traditionele groepsfoto werd het langzaam aan tijd om naar de start te vertrekken.

De webloggers & twitteraars tijdens de marathon van Leiden 2010

Zo liepen we met o.a. Ronald, Pim, Richard, Angeline naar de startvakken. Ik was van plan om in het eerste gedeelte van de marathon lekker bij Pim te blijven lopen. Op die manier kon ik mijn tempo mooi laag houden en het is nog eens een stuk gezelliger ook. Voor de start werd er nog even een minuut stilte gevraagd voor de slachtoffers van de ramp in Libië. Wel wat bizar dat de speaker vroeg om een minuut “doodse” stilte… Na het Wilhelmus dat ik overigens niet echt meekreeg gingen we van start voor onze marathon. Tijdens de start werden we al op de gevoelige plaat vastgelegd door John.

Samen met Pim Paparazzi op pad in Leiden

Al keuvelend gingen de kilometers lekker vlot voorbij in een tijd van rond de 6 minuten per kilometer. Het werd een vast ritueel bij elke kilometer gaf mijn Garmin een piepje en dan wist Pim dat hij zijn ronde knopje kon gaan indrukken. Zo liepen we zij aan zij door en bleef mijn hartslag lekker laag. Zo tegen de 20 km voelde ik een klein steentje in mijn schoen en toen we in de buurt van een verzorgingspost waren wilde ik hem er even uit halen. Eenmaal weer op pad zag ik Pim niet meer lopen en ik dacht dat hij rustig doorgelopen was. Dus ik pak mijn verzorging mee en maak wat tempo om hem weer bij te halen. Helaas bleek Pim niet voor mij te lopen maar even een bezoek te brengen aan een dixi en zo raakten we elkaar daar helaas kwijt. Mijn versnelling was nogal heftig want de kilometer tijden schoten nogal abrupt omlaag naar 5’30″ en dat was nou ook weer niet de bedoeling althans niet op dit moment.

Onderweg in de 2e ronde van de Marathon van Leiden

Na een paar kilometer zijn de tijden weer vrij normaal en verheug ik me op het weerzien met mijn gezin op 32 km. Het begint allemaal inmiddels wat zwaarder te gaan en ik ben een beetje boos op mezelf in verband met die té stevige versnelling. Op weg naar de 32 km haal ik toch nog diverse marathon lopers in en als ik bij mijn supporters aankom hou ik nog even een korte pauze om wat te drinken en een praatje te maken voor ik op pad ga voor de laatste 10 km. De wind is wat steviger dan in de eerste ronde en ook de bruggetjes gaan niet meer zo makkelijk als in de eerste ronde. Maar ik blijf toch in een redelijk tempo doorgaan en pak af en toe een korte wandeling mee om wat te rusten. Op dat moment heb ik al wel in de gaten dat ik hier vandaag gewoon een flink stuk van mijn PR af kan gaan halen. En in de laatste kilometers trek ik het tempo nog maar wat op. Op het laatste rechte stuk voel ik mijn benen behoorlijk maar op dit punt is dat niet meer zo erg en kan ik met een goed gevoel naar het finishdoek lopen. De klok staat bij mij stil op 4.24.22 en dat is een verbetering van ruim 16 minuten ten opzichte van mijn oude PR op de marathon van 4.40.27. Moe maar voldaan pak ik na de finish even mijn rust en wandel rustig richting de uitgang van het finish vak waar mijn vrouw en 2 dochters al op mij staan te wachten.

Met medaille na de finish in Leiden 2010

Het was een mooie dag met een zeer prettig nieuw PR maar achteraf heb ik toch het idee dat er nog meer in had gezeten. De versnelling die ik tussendoor plaatste was gewoon te heftig en heeft me in het tweede deel toch wel wat tijd gekost. Als ik naar de tijd op de halve marathon kijk (2.09) dan is het verloop in de tweede ronde eigenlijk wel mee gevallen (+15 minuten) maar nog steeds voor verbetering vatbaar. Volgende afspraak is tijdens de 6-uur van Den Haag waar ik mijn ultra debuut zal gaan maken.